Dinsdag 13 Maart 2012 (Kaapstad)

Laaste aand van literêre dinge gisteraand toe die wenner van Tafelberg se groot romanwedstryd in Kalkbaai aangekondig is. Laaste oggend van luilekker kuier in Maré se kombuis voordat ek terugvlieg om die laaste skof van my ms aan te pak.

Vol nuwe moed en begeestering ná Kimberley en Stbosch, daardie broodnodige kontak met ander skrywers en lesers en boekmense, sjoe, dit het op presies die regte oomblik gekom. Intussen ook my nuwe titel op my Facebook-groep se muur getoets – en die reaksie is oorweldigend juigend en jubelend ja, ja, ja!

Vrydag 9 Maart 2012 (Stellenbosch)

'n Drukkie van my buiteleser Petra

As Petra praat, luister jy... 

En toe sak die titel soos 'n Bybelse duif op my neer terwyl ek na 'n groep digters by die Woordfees sit en luister. Louis Esterhuizen het gepraat oor die skep van akwarelle, en iets gesê soos: die verf wat op die papier agterbly nadat die water opgedroog het, is die water se geheue. En dit was vir my so 'n lieflike beeld dat ek skoon dromerig geraak het. En toe dink ek aan geheue en aan onthou en aan my storie se titel, aan die blou azulejos in die storie en aan fado en saudade en daardie 'liefde wat bly' nadat die onderwerp verdwyn het. En toe kry ek dit: Die blou van onthou.

Toe ek vanmiddag saam met Riana en Laura (wat die omslag moet ontwerp) 'n drankie drink, het ek dit met my hart in my keel op hulle getoets. En hulle het ook dadelik saamgestem, ditsem, ons hét dit. Daarmee kan Laura 'n blou omslag skep om oor te droom.

Woensdag 7 Maart 2012 (Stellenbosch)

Radio-onderhoud  by Woordfees

Ek hét toe vanmiddag op Knorhoek die 1966-stukkie voorgelees en dit het goed afgeloop. Sug van verligting. Ek en Riana (wat die amptelike onderhoud met my gevoer het) het sommer ook die kwessie van 'n geskikte titel op 'n spelerige manier vir die gehoor gegooi. Hulle gevra om ons te help soek, en heelwat interessante voorstelle gekry, maar nog nie een wat daardie noodsaaklike kliek in die kop laat gebeur nie. Al 4 my buitelesers het gevoel 'Wat jy onthou' werk nie as titel nie, en allerhande ander titels voorgestel wat weer nie vir mý gewerk het nie. Ek wil bitter graag die woord 'onthou' in die titel behou, weens daardie dubbele betekenis waaroor ek vroeër al geskryf het, maar ek hou my gemoed oop vir enige ander moontlikhede.

Saterdag 3 Maart 2012 (Kimberley)

Ja, Verwoerd se moord sal dit wees. Besluit dis die uittreksel wat ek volgende week by die Woordfees gaan lees. So kom ons om so kom ons om.

Hier in Kimberley by die Northern Cape Writers Congress het ek heerlik met die ander skrywers gekuier en gisteraand askoek geëet en die riel leer dans. What next?

Woensdag 29 Februarie 2012

Vlieg vanaand Kaap toe. Met my (swaar!) hersiene ms in my handbagasie. Die ander rede hoekom ek dit moet saampiekel, selfs al gaan ek vermoedelik nie tyd kry om dit deur te lees nie, is omdat ek lankal vir die organiseerders van die Woordfees laat weet het dat ek tydens my amptelike optrede by Knorhoek 'n uittreksel uit die nuwe roman sal voorlees. 'n Soort scoop, want die enigste ander plek waar ek nog daaruit voorgelees het, is in Amsterdam laas jaar. Nog nooit in SA nie.

Maar met dié dat ek nou taamlik aan die affêre getorring het, is ek onseker oor wát om voor te lees. Is nogal lus vir 'n stukkie uit 1966, teen die agtergrond van Verwoerd se moord, maar dis ook een van die hfstke wat ek heelwat verander het die afgelope week, en ek wil nie iets lees wat verder vorentoe nog verder sal verander nie. Die hele punt is tog om vir die gehoor 'n voorsmakie van die boek te gee en om hulle reaksie op hierdie voorsmaak te toets. So ek weet nie, ek weet rêrig nie, ek kan maar net hoop die dae wat kom, sal helderheid bring.

Woensdag 22 Februarie 2012

O hel, o hel, o hel. Hoe sal ek dit nou stel. Van pure paniek begin ek sommer rym. Wel, kom ons begin by die goeie nuus. Die goeie nuus is dat al 4 buitelesers dié keer saamstem in hulle kritiek. Die slegte nuus is dat hulle saamstem dat die eerste deel van my ms nog nie werk nie. Dat ek nie vir die leser genoeg aas gee om aan te byt nie, dat ek nie die storie duidelik genoeg deur Colette se oë vertel nie, dat ek ontslae moet raak van my 'alwetende verteller' wat soms voorspellings oor die toekoms maak, ens, ens.

My eerste reaksie was om 'n vloermoer te gooi en myself bitter jammer te kry, maar ek het dit weerstaan. Ek het al 4 die lesersverslae deeglik bepeins, doen dit nou al 48 uur lank, en ek begin weer 'n bietjie lig voor in die tonnel sien. Ék hóéf nie die hele storie oor te skryf nie. Almal stem saam dat dit 'n aangrypende storie is, dat al die elemente reeds dáár is, dat ek dit net op 'n ander manier moet aanbied. Wat darem seker ook as goeie nuus beskou kan word?

Môre durf ek dus die amptelike tweede weergawe aan. Ek het 'n week tyd voordat ek SA toe vlieg vir Kimberley se skrywersfees en die Stellenbosse Woordfees. As ek dag en nag werk, kan ek 'n hersiene ms saamneem na SA. Weet ek sal nie tyd kry om te skryf terwyl ek daar is nie, maar ek sal dalk tyd kry om die ms te lees, of in elk geval daaraan te dink. En dan sal ek hopelik gereed wees om die derde weergawe aan te pak sodra ek in middel Maart terug by die huis is – en dit teen einde Maart weer na my redakteur te stuur?

Ek wil dit so gou as moontlik afhandel, nie net omdat ek die vertaler genoeg tyd wil gee vir die moeilike vertaaltaak nie, maar ook omdat al die voorstelle vir verbetering nog vars in my kop is, omdat die hele ms nog vars is, die karakters, die storielyn, niks het nog vervaag nie. As jy 'n ry steke laat val terwyl jy brei, moet jy dadelik die steke optel en oorbrei, anders sit jy met 'n gat wat net al hoe groter gaan word. Dis hoe ek nou daaraan dink. Weet nie hoekom ek so gepla is met brei-metafore nie. Die enigste breier in my storie is Sina. En ons sien haar eintlik net een keer reg tee die einde brei.

Saterdag 18 Februarie 2012

Tweede salige 'vry' naweek in 'n ry. Vry van die verdomde ms, bedoel ek nou, nie nodig om heeltyd daaroor te wroeg soos die laaste maand terwyl ek daaraan gewerk het nie, vry om op 'n Saterdagoggend laat in die bed te lê en tydskrifte te lees, mark toe te gaan en koffie by 'n sypaadjietafel te drink (die 1ste dag in 3 weke dat die wind nie waai nie, wat 'n vreugde), TV te kyk en José Saramago se The Year of the Death of Ricardo Reis klaar te lees. Selfs 'n slag skons gebak vir laatmiddagtee!

En tog bly ek benoud, want ek wag steeds op die buitelesers se oordeel. Sê nou nie een van hulle hou genoeg daarvan om darem net so 'n sprankie opgewondenheid te wys nie? Ek hét vir kritiek gevra, ja, liewers nóú kwaai kritiek as wanneer die boek klaar gepubliseer is, maar wat ek eintlik vreeslik graag sou wou hê, is hierdie stadium van die wedstryd, is juigende aanmoediging. Soos 'n moeë marathonatleet wat die eindstreep nader, dis hoe ek al hoe meer voel, en al wat my nog die krag kan gee vir die laaste skof, is 'n bietjie applous van die kantlyn af.